جان من سنگدلی ، دل به تو دادن غلط است بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است چشم امید به روی تو گشادن غلط است روی پر گرد به راه تو نهادن غلط است رفتن اولاست ز کوی تو ، ستادن غلط است جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است تو نه آنی که غم عاشق زارت باشد چون شود خاک بر آن خاک گذارت باشد * * * مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست عاشق بی سر و سامانم و تدبیری نیست از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست خون دل رفته به دامانم و تدبیری نیست از جفای تو بدینسانم و تدبیری نیست چه توان کرد پشیمانم و تدبیری نیست شرح درماندگی خود به که تقریر کنم عاجزم چاره‌ی من چیست چه تدبیر کنم * * * نخل نوخیز گلستان جهان بسیار است گل این باغ بسی ، سرو روان بسیار است جان من همچو تو غارتگر جان بسیار است ترک زرین کمر موی میان بسیار است با لب همچو شکر تنگ دهان بسیار است نه که غیر از تو جوان نیست، جوان بسیار است دیگری اینهمه بیداد به عاشق نکند قصد آزردن یاران موافق نکند

 

 

               آخرش این درد مرا می کشد

               بی برو  برگرد  مرا  می کشد

 

              کوچه تاریک  (دو چشم سیاه)

               خنجر   نامرد   مرا  می کشد

 

               عاقبتش توی غزل ـ پرسه ها

              این  دل  ولگرد  مرا  می کشد

 

            من که به موهای تو دستم رسید

               فکر  عقبگرد  مرا   می کشد

 

              گفت:برو شاعرک خوش خیال

             عشق که تب کرد مرا می کشد

 

            رفتی و کابوس جدایی  هنوز

            بی برو برگرد  مرا  می کشد

 

                                                                 پائیزان (رسول کامرانی)

 

هرگز

بامن بگو : (( وقتی که صدهاصدهزاران                                                                                    
بگذشت ،
آنگاه ... ))

 اما مگو : (( هرگز ! )) 

هرگز چه دوراست ، آه ! 

هرگز چه وحشتناک........ ،

هرگز چه بی رحم است .........!

                                                       اسمائیل خویی

 

 

  برای ۱۹ شهریور ۸۶:

  

 

                                                            ...   .... ...

                                                                   ..

                        

در آخرین لحظه ی دیدار به چشمانت نگاه کردم وگفتم بدان آسمان قلبم

                          باتو یا بی تو بهاریست!!

   

           همان لبخندی که توان را از من می ربود بر لبانت زینت بست

               و به آرامی از من فاصله گرفتی بی هیچ کلامی!

                       

                             من خاموش به تو نگاه می کردم

                                و در دل با خود می گفتم:

                

        ای کاش این قامت نحیف لحظه ای فقط لحظه ای می اندیشید

           که آسمان بهاری یعنی ابر باران رعدوبرق وطوفان ناگهانی .

 

           واین جمله جمله ای بود بدتر از هر خواهش برای ماندن!

                           و تمنایی بود برای با او بودن!

                                     

                                                       

                                       از خدا خواستم..

 

          من از خدا خواستم نغمه های عشق مرا به گوشت برساند

                                      تا

                       لبخند مرا هرگز فراموش نکنی!!

                 

       و ببینی که سایه ام به دنبالت است تا هرگزنبنداری تنهایی!!

 

             

                ...ولی اکنون تو رفته ای من هم خواهم رفت...

 

 

فرق رفتن تو با من این است که من شاهد رفتن تو  هستم!!                                                   

 

 

 

                                           .

                                              

 

اشک هایم را ببین سرد است و بی جان نازنین  
 باختم خود را به چشمان تو  آسان نازنین
 
                        باز جریان تمام لحظه هایم با تو است
                        تا ته این کوچه گردی های حیران نازنین
 
کاش بودی تا ببینی در هجوم بی کسی
باز می خوانم تو را با چشم گریان نازنین
    
                      بی تو بودن مرگ من در وحشت تاریکی است
                     همچو برگی در میان خشم طوفان نازنین
 
پشت حسرت های سوزان دلی پر تاب و تب
کلبه ای اینجاست دور افتاده ، ویران نازنین
 
                     با دو دست شوق ، قلبم کاش میشد می نوشت
                     پشت پلکت قصه ای از عشق پنهان نازنین
 
ساده و بی پرده گفتم پر ز احساس وجود
دوستت دارم  ، نمی گردم پشیمان نازنین
 
                    با تو لبریز از غزل هایی همه پر رمز و راز
                    بی تو اما واژه هایم رو به پایان نازنین
 
حرف بسیاران برایم هیچ اما خود بگو
چیست من را پکی این عشق تاوان نازنین ؟
 
                   دست بی منت بکش بر بال تنهایی من
                   می تپد قلبش ولی زخمی و بی جان نازنین
 
گرچه در فکرت اسیرم ، عاشقانه می رهم
خود شکستی بر دل من قفل زندان نازنین
 
                   کاش با نور تو مهتابی ترین مستی من
                   آسمان تیرگی می شد درخشان نازنین
 
کاش می گفتی کنون با من که هستم پیش تو
ختم می کردی تو این شعر پریشان نازنین
                              

                                                          

                                                                  بیژن داوری دولت آبادی

ایینه دلم ز چه زنگار غم گرفت 
 تار امیدها همه پود الم گرفت 

 

گفتم مرا نیاز به نازش نمانده است
فرصت طلب رسید و سخن مغتنم گرفت

 

او را که با سخن به دلش ره نبرده ام
از ره رسیده ای به سپاه درم گرفت

 

اشک از غرور گرچه ز چشمان من نریخت
هنگام رفتنش نگهم رنگ نم گرفت

 

یک عمر گشتم از پی آن عمر جاودان
 گشت زمانه عمر مرا دم به دم گرفت 

 

 نازم بدان نگاه که او با اشاره ای
نام مرا از دفتر هستی قلم گرفت!!

 

من با که گویم این غم بسیار کو مرا
در خیل کشتگان رخش دست کم گرفت

 

برگرد ای امید ز کف رفته تا به کی
 هر شب فغان کنم که خدایا دلم گرفت 

 

 در سینه ام نهال غمش نشاند عشق
باری گرفت شاخ غم و خوب هم گرفت

 

تا بگذرد ز کوه غم عشق او حمید
دستی شکسته داشت به پای قلم گرفت...

                                                

                                                    حمید مصدق  

 

اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم
ديرگاهيست كه هر شب به تو مي انديشم

 

به تو آري به تو يعني به همان منظر دور
به همان سبز صميمي به همان باغ بلور

 

به تبسم به تكلم به دل آرايي تو
به خموشي به تماشا به شكيبايي تو

 

به همان زل زدن از فاصله ي دور به هم
يعني آن شيوه ي فهماندن منظور به هم

 

در من انگار كسي در پي انكار منست
يك نفر مثل خودم عاشق ديدار منست

 

يك نفر ساده چنان ساده كه از سادگيش
مي توان يك شبه پي برد به دلدادگيش

 

يك نفر سبز چنان سبز كه از سرسبزيش
مي توان پل زد از احساس خدا تا دل خويش

 

دير گاهي شبحي آفت جانم شده است
اول اسم كسي ورد زبانم شده است

 

آي! بي رنگ تر از آينه يك لحظه بايست !
راستي اين شبح هر شبه تصوير تو نيست؟

 

اگر اين حادثه ي هر شبه تصوير تو نيست
پس چرا رنگ تو وآينه اينقدر يكيست؟

 

حتم دارم كه تويي آن شبح آينه پوش
عاشقي جرم قشنگي ست در انكار مكوش!!

                    

                                                                     بهروز یاسمی

 

                                            .................

                                              ........

زمستان نیز رفت اما بهارانی نمی بینم

بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم

به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم

ولی از خویش جز گردی به دامانی نمی بینم

به غواصان بگو کافی ست هرچه بی سبب گشتند

در این دریای طوفان دیده مرجانی نمی بینم

چه بر ما رفته است؟ ای عمر! ای یاقوت بی قیمت!

که غیر از مرگ گردنبند ارزانی نمی بینم

زمین از دلبران خالی ست یا من چشم و دل سیرم؟!

که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم

خدایا عشق درمانی به غیر از مرگ می خواهد

که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم...

 

                                                               مرسی عصر یخی

هرگز برای دوست داشتن پایانی نیست

 

من خدای آسمان را- کهکشان را دوست دارم

من پل رنگین کمان را - آفتاب مهربان رادوست دارم

ابرهای پر ز باران- کوهساران- ماهتاب و لاله زاران

من تمام مردم خوب جهان را دوست دارم

 

 

عاشقان ناتوان را- عشق های بی امان را- من تمام

شاپرکهای جهان را دوست دارم

دوستی های نهان را- خنده های ناگهان را- بوسه های

صادق و سرشارمان را- من تمام درد های تلخ و شیرین

جهان را دوست دارم

 

 

مادران را - آرزوهای عزیز و خو بمان را- قلبهای

پاکشان را-اشکهای نابشان را- دستهای گرمشان را

حرفهای از صمیم قلبشان را- شوروشوق چشمشان را

من تمام ساکنان قلبهای عاشقان را دوست دارم

 

 

من دروغ بچگان را- شیطنتهای همیشه بکرشان را

رازشان را- پاکی احساسشان را- خنده های شادشان را

بادبادکهای قشنگ و نازشان را- دستهای کوچک و

پربارشان را- هر نگاه خالی از نیرنگشان را- اعتماد

خالی از تردیدشان را- من تمام شیطنتهای جهان را دوست دارم

 

 

سایه های کاج های مهربان را- بید مجنون ها و برگ

نازشان را- سروها و قامت رعنایشان را- نخلها و ارتفاع

نابشان را- تاکها و مستی انگورشان را- سر کشی های

شراب و ... راستی من تمام درختان انگور جهان را دوست دارم

 

 

نازهای معشوقان زمان را- دل شکستنهای بی منظورشان

را- بوسه های گرمشان را- قهرهای تلخشان را- آشتیهای

زود هنگامشان را- عشقهای آتشین و پر رنگشان را

قلبهای بی تاب و تنگشان را- آشنایی های پرلبخند شان

را و خداحافظی های پر اشکشان را- گریه های شوقشان

را- ضربه های قلبشان را- حرفهای بی حد و مرزشان

را- من تمام عشق های جاودان را دوست دارم

 

 

لیلی و مجنونمان را- خسرو و شیرینمان را- کوه کن

فرهادمان را....یادم آ مد من خدا را وخودم را وجهان را

دوست دارم

دوست دارم

دوست دارم

می پرستم.....

 

                                                              

                                                                    با تشکر از آسمونی تر از آسمون